( المسألة الثالثة ) ( فى وجوب العصمة ) سومين مسأله در باب نبوت پيرامون ويژگيها و خصائص انبياء ( عليهم السلام ) است : يكى از صفات و امتيازات انبياء عبارتست از مقام عصمت قبل از هر سخنى بايد عصمت را تعريف كنيم : جناب علّامه در باب حادى عشر مىفرمايد : العصمة لطف خفى يفعل اللّه تعالى بالمكلف بحيث لا يكون له داع الى ترك الطاعة و ارتكاب المعصية مع قدرته على ذلك . ترجمه : عصمت عبارتست از يك لطف پنهانى و نامرئى كه خداوند با مكلفى از مكلفين انجام مىدهد [ يعنى چشم باطن او را بينا مىكند و حقايق را آنگونه كه هستند مىبيند و لذا حقيقت گناه را هم مشاهده مىكند كه هر گناهى يك گام در مسير سقوط و هلاكت است و هرگز گرد گناه نمىگردد و اين سمّ مهلك را بسر نمىكشد ] و به بركت اين عنايت نامحسوس انگيزه گناه و ترك طاعت در آن انسان به صفر مىرسد و مىميرد و اين شخص با اينكه قدرت بر ترك واجب و فعل حرام دارد ولى هرگز اقدام به آن نمىكند . پس از آشنائى با تعريف عصمت مىگوئيم : پيرامون عصمت انبياء ( عليهم السلام ) مباحث متعدد و متنوع عقلى و نقلى وجود دارد ولى در كتاب شريف كشف المراد به دو بحث از آنها اشاره شده : 1 - آيا پيامبران الهى داراى مقام عصمت و پاكى از گناه هستند يا خير ؟